Η πλημμύρα

Αντί να έχουμε μέρες στήρου εθνικού πένθους ας δημιουργήσουμε μέρες συλλογικής συνείδησης προλαμβάνοντας, με έργα κι όχι λόγια, το κακό.
Η πλημμύρα από τον Μάρκο Βαμβακάρη και την Μαρίτσα Πανδρά το 1934. Σαν να μην πέρασε μια μέρα, όπου φτωχός και η μοίρα του.

Με τη φετινή πλημμύρα, βρε Όρη και βουνά επήρα

Είδα μάνα να φωνάζει, βρε Και βαριά να ανεστενάζει

Το μωρό το μικρό το παιδί μου Σώσε μου το και πάρ’ τη ζωή μου

Έπεσα για να το σώσω, βρε Κόντεψα να μη γλυτώσω

Με παράσυρε το ρέμα, βρε Μάνα μου δεν είναι ψέμα

Μεσ’ στο ρέμα κολυμπούσα, βρε Να το σώσω δεν μπορούσα

Μόλις βγήκα στη στεριά Δυο παιδιά και μια γριά

Σ’ ένα δένδρο ανεβασμένοι, βρε Εγλυτώσαν οι καημένοι

Περιστέρι και Μοσχάτο, βρε τα ‘καν όλα άνω κάτω

Καμίνια και Άγια Σωτήρα, βρε Τα ‘πνιξ’ όλα η πλημμύρα

Trackback από το site σας.

Αφήστε ένα σχόλιο

Πρέπει να είστε συνδεδεμένοι σε για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο.

Logo

Follow us on



Κίτρινος Τύπος

Επικοινωνία

The Panx Union

Στο χωριό μας έχουμε στήσει ένα εργαστήρι μεταξοτυπίας, με εργαλεία και μηχανές φτιαγμένες από εμάς. Εκεί τυπώνουμε στάμπες σε μπλούζες και τσάντες ξεβάφοντας την ίνα και βάφοντας την πάλι με οικολογικά ανεξίτηλα χρώματα, που σε συνδυασμό με την καλύτερης ποιότητας υφάσματα αντέχουν για μια ζωή.